Μια από τις μεγαλύτερες ασθένειες της εποχής μας είναι το Facebook. Αυτή η τρομερή ανακάλυψη-εφεύρεση του Μαρκ Έλλιοτ Ζάκερμπεργκ ή Ζούκερμπεργκ ο οποίος στις 4 Φεβρουαρίου του 2004 «έφερε στην ζωή» κάτι που θα άλλαζε τα δεδομένα τα επόμενα χρόνια.

Μια πλατφόρμα επικοινωνίας των φοιτητών του Χάρβαρντ, μετά από 15 χρόνια έχει εξελιχτεί στα δικά μου μάτια, ως ένα μεγάλο όπλο αποχαύνωσης και ένα θέατρο αν προτιμάτε σε παγκόσμια κλίμακα.

Για την αποχαύνωση το καταλαβαίνουμε όλοι (πιστεύω). Άπαντες βρίσκονται σε κατάσταση νωθρότητας και πλήρους αδράνειας καθώς από τον καναπέ, το κρεβάτι ή ακόμα και από την τουαλέτα μας καθόμαστε και χαζεύουμε κυριολεκτικά και μεταφορικά, ποστάρουμε σαν να μην υπάρχει αύριο και προσπαθούμε να πείσουμε ΟΛΟΥΣ αλλά κυρίως τον εαυτό μας ότι είμαστε καλά. Άραγε είμαστε;

Αλήθεια γιατί πρέπει να κάνουμε chek in; Γιατί ο χρήστης τάδε να αισθάνεται ανακουφισμένος στην τουαλέτα και να πρέπει να το μάθουν όλοι;

Γιατί αν γιορτάζει το παιδί μας πρέπει να το ποστάρουμε; Αν είμαστε χαρούμενοι και ικανοποιημένοι γιατί πρέπει να το γράψουμε στο Facebook;

Μήπως τελικά έχουμε την ανάγκη της προβολής; Μήπως αισθανόμαστε μόνοι μας και ας βρισκόμαστε σε έναν χώρο με εκατοντάδες άτομα;

Για να το τραβήξω ακόμα παραπέρα όλοι αυτοί με τους χιλιάδες φίλους πόσους γνωρίζουν πραγματικά, έχουν κάτσει στο ίδιο τραπέζι, έχουν κλάψει ή έχουν χαρεί μαζί; Αυτοί είναι οι πραγματικοί μας φίλοι και σίγουρα δεν χρειάζεται ο χρήστης Μαρία Μαράκι Μαριώ (τυχαίο το όνομα) να μας κάνει like.

Like, άλλη τρομερή ανακάλυψη, μια τεράστια απάτη που έχει βάλει τον κόσμο να τα μετράει λες και θα αυξηθεί το ποσό στον τραπεζικό του λογαριασμό. Αφήστε που έχουν χαλάσει και φιλίες αλλά και σχέσεις καθώς ο εκάστοτε γυπαετός έχει πατήσει like σε μια φώτο με κορασίδα ελαφρά ντυμένη και τον έχει πάρει χαμπάρι το έτερον του ήμισυ (ίσως και ένα από τα πολλά που έχει) και του έχει ρίξει τηγανιά που έχει στείλει τον επίδοξο Δον Ζουάν να ψάχνει την αξιοπρέπεια του στα τελευταία πατώματα του ουρανοξύστη που ακούει στο όνομα Facebook.

Υπάρχουν πολλές κατηγορίες ανθρώπων που για ψύλλου πήδημα ξεκινάνε τα post. Έχασε ο Παναθηναϊκός με άστοχο σουτ του Νικ Καλάθη; Τον βαφτίσαμε Νικ Στεφάνη. Το έβαλε; Εκεί ξεκινάει η αποθέωση ο ημίθεος που κάνει τα πάντα και συμφέρει και πάει λέγοντας. Κάπου εκεί μπαίνουν και οι τύποι που ψοφάνε να «κράζουν» και σχολιάζουν «Αυτή είναι η ομάδα σας» και διάφορα άλλα που προφανώς τα έχετε δει όλοι.

Από τις αγαπημένες μου ασχολίες είναι οι «διαδικτυακοί» φίλοι μου να ποστάρουν για ομάδες και πολιτικά και να αρχίζει από κάτω ο κακός χαμός από σχόλια. Ποπ- Κορν, αναψυκτικό και κάπου εκεί το Facebook δικαιολογεί (μια ακόμα διάσταση) του θεάτρου.

Αυτά είναι μόνο μια σταγόνα στον ωκεανό καθώς το facebook όσο κοντά φαίνεται πως μας φέρνει τόσο μακριά μας κρατάει. Πόσοι από εμάς δεν έχουμε «καθαρίσει» με ένα χρόνια πολλά μέσω facebook από το να πάρουμε τηλέφωνο ή να κάνουμε μια επίσκεψη που όντως θα μας φέρει πιο κοντά.

Αν με ρωτήσετε για τα καλά του Facebook υπάρχουν όμως στην ζυγαριά χάνουν την μάχη πριν βγουν καν από τα αποδυτήρια.

ΜΑΚΑΡΙ να «πέσει» και τότε θέλω να δω πόσοι θα κοιτάξουν στον καθρέπτη ή και γύρω τους και καταλάβουν πως η ζωή δεν αυτό που υπάρχει στο Facebook ή οποιαδήποτε άλλη πλατφόρμα αλλά όλα τα υπόλοιπα. Τότε θέλω να δω πόσοι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ θα αισθάνονται ευτυχισμένη στην τοποθεσία ΓΗ.

Θα μπορούσα να γράφω ώρες αλλά θα βάλω μια τελεία εδώ καθώς θα πρέπει να ανέβει το άρθρο και να δω πόσα like θα πάρω στο Facebook… το σίγουρο είναι πως δεν θα αλλάξει τον τραπεζικό μου λογαριασμό.

LIKE!!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here