Προφανώς και τα δέντρα έχουν ψυχή…(θα εκπλαγείτε πόσοι πολλοί το πιστεύουν…) αλλά όχι και σε τέτοιο βαθμό που να «κανονίζουν» που και πόσο θα βγάζουν τα ριζικά τους….

Όσο γερνάνε ,μάλιστα, τόσο πιο «αναίσθητα» γίνονται και ουδόλως νοιάζονται αν τα υπόγεια «χέρια» τους ενοχλούν ολοένα και περισσότερο…

Ένα από αυτά κατοικοεδρεύει στην Δασκαλογιάννη όπου ακουμπώντας (σχεδόν) τον τοίχο του -πάλαι ποτέ -1ου Γυμνασίου, αφήνουν ένα τόσο δα πέρασμα για τους πεζούς, τόσο όσο δεν χωρά ούτε ένα καρότσι.

Με κάθε σεβασμό, ας του κάνει κάποιος μια παρατήρηση να μαζέψει πιο μέσα την πολύχρονη ιστορία του…

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here